Hz. Âdem’den bizim peygamberimize kadar gelen bütün peygamberlerin en önemli hedeflerinden biri, insanoğlunun nefsanî zevklerine esir olmasını önlemek olmuştur.
Son birkaç asırda dünyada güç kazanan inkârcı ve maddeci ideolojilerin tesiriyle modern insan aşırı derecede bencilleşti, nefsini putlaştırdı ve zalimleşti. Bunun bütün insanlığı tehdit eden ağır sonuçları, belaları yavaş yavaş ortaya çıkıyor.
“İnsanoğlunun eliyle ürettiği şeyler yüzünden karada ve denizde fesat doğdu” meâlindeki âyette zikredilen “fesat”tan maksat da bu nevi küresel belalar olmalı…
Dinimizin, bizim için ne kadar önemli olduğu böyle zamanlarda daha çok anlaşılıyor, değerli müslümanlar… Kur’an-ı Kerîm’in ana konularından biri, insanı bencillik ve acımasızlıktan kurtaracak olan ahlâk terbiyesi’dir. Yüzlerce âyette dostluk ve kardeşlikten, ahde vefadan, affetmekten, özveriden; sabır, tahammül, yumuşaklık ve ağırbaşlılıktan; sevgi, şefkat ve merhametten, yardımlaşma ve paylaşmadan söz edilir.
İşte kurban bayramı, tam da böyle bir ruh ve gönül birliğinin muhteşem bir sembolüdür. Bu bayramda Kâbe’de milyonlarca müslüman, bembeyaz ihramları içinde, inanç ve gönül birliğinin muhteşem tablosunu sergiliyor. Yine yüz milyonlarca müslüman kestikleri kurbanlarla yardımlaşma ve paylaşmanın evrensel örneğini ortaya koyuyor.
Biz, fakir bir aileye ikram edeceğimiz birkaç yüz gram etle, sadece onlara, tadını unuttukları bir nimeti yeniden hatırlatmıyoruz; asıl önemlisi, gönlümüzde onlara da yer ayırdığımızı, onları kardeş bildiğimizi gösteriyoruz.
Şayet dinimizin Ramazanları, iftarları, zekâtları, fitreleri, kurbanları olmasaydı, kardeşliğimizi gösterecek neyimiz kalırdı?.

Bayramı bayram gibi geçirelim, tatil gibi değil… Bayramımızı kendimize değil, sevdiklerimize ayıralım. Kuşkusuz ki bu, daha müslümanca, daha insanca bir tercihtir.
Tâ Peygamber Efendimizin zamanından bugüne kadar, bu kürsülerde, bu minberlerde hep bayramların öfkeleri, kırgınlıkları unutma günleri, affetme, kucaklaşma günleri olduğu, Yüce Rabbimizin ve sevgili Peygamberimizin bizden bunu istediği, bunu beklediği söylenmiştir; bugün de bunu söylüyoruz.
“Ben gelmedim kavgâ içün / Benim işim sevi içün / Dostun evi gönüllerdir / Gönüller yapmaya geldim.” Böyle diyor, yedi asır önce Koca Yunus …
Biz Rahmet Peygamberinin ümmetiyiz, sevgi medeniyetinin çocuklarıyız. Mevlânâ’nın dediği gibi: Neden sevgiyle, kucaklaşarak gideceğimiz yere, birbirimizi tekmeleyerek, tokatlayarak gidiyoruz?


Son zamanlarda dünyada ve ülkemizde önemli bir ekonomik kriz yaşanıyor. Yüce dinimiz bizden, “Bu zor zamanda daha az insanın, daha az zarar görmesi için ben ne yapabilirim? Kendimden ne fedakârlık yapabilirim?” dememizi istiyor.
Kur’an-ı Kerim’de, Medineli Ensâr övülürken, “Onlar, kendileri darda olsalar bile, diğerlerini (Mekkeli muhacirleri) kendi öz canlarına tercih ederler” buyurulur. Peygamberimiz de bir hadisinde, “Kendin için istediğini kardeşin için de istemedikçe mümin sayılmazsın” buyurur.
Bayramımızın, kurbanımızın asıl gayesi müslümanlarda böyle bir insaniyet, kardeşlik ve paylaşma ruhunu oluşturmak ve geliştirmektir. Zor zamanları dayanışmayla, paylaşmayla aşmak bizim milli karakterimizdir. Bugünlerde de bu hasletimizi ortaya koymamız gerekiyor.
Bu arada kurbanlarımızı, İslâm’ın güzelliğine yakışmayacak şekillerde kesmeyelim. İlgili makamların bu konudaki uyarılarına ve aldıkları tedbirlere riayet edelim. Unutmayalım ki, birkaç kişinin sergilediği çirkinlik medyada, sanki binlerce kurban böyle kesiliyormuş gibi algılanıyor.
Bayramınız mübarek olsun! Yüce rabbimiz kurbanlarımızı, her türlü iyilik ve ibadetlerimizi kabul buyursun.