BİR AYRILIK SEREMONİSİ

Uzun uzun yollar beklemede seni
Ne suskunluk bir şey anlatır bana
Ne de dünyevi bir hareket
Yalnızlık ömürler yer,
Asırlık çözümsüzlük...

Sırası geldi sanırım
Sadece beline dokundum
Özür dilerim
Senden habersiz konuk ettim
seni
Hatta seviştim

Söylemesi zor şimdi
Ne sığdırabilirim kelimelere
Ne de hissettirebilirim sana
Herkes aynı mı yaşar ayrılığı?
Vakti geldi dense, bir yalnızlık
öyküsü
Örtülü ve telaşlı dillendirilir
Kimse ölmez, bilirim
Sen bile yabancı kalırsın
bendeki Sen'e

Her şey eskisi kadar kolay olsa
Kolay olsa susmak, söylemek
Dilimize ket vuran bu
büyümüşlük
Hep aşklarla olgunlaştı köşe
başlarında
Ve aşklarla sustu içimin asi
dağlarındaki yankı; yalnızlık

Yanlış yollarda kaçırılan
kestirmeler
Başkalarının nefesi gibi şimdi
Karşı koymaya yeltenenin
elinde hep
Yanlış yolların doğruları eksik
Gerçekleri -kendilerinin
dışında- hep tanıdık

Bir şarkılık söz, tek kelimelik
gerçek gibi
Günlerdir içimde yaşıyorum
seni
Gözlerini kapatmıyor
gözlerim...