Eyüp SuLtanda Sabah

Eyüp Sultan’da bu sabah hava yağmurlu,
Esrarengiz simalarla doluyor avlu,
Kollarını göğe açmış ulu bir çınar,
Karşılıyor burada bütün İstanbul’u…

Çınarın yanında bir genç, apaydın yüzü,
Bir çağrıyla başlatmak için günümüzü,
Elinde bir kitap, birkaç deste de kâğıt,
Dikilmiş karşımıza, sanki nurdan bir anıt…

Günlerden pazar, Eyüp’te sabah bambaşka,
Hem insanlar, hem de mekân geliyor aşka,
Sevgili ocağında yananların heyecanı
Değişmez kimse bu anı, verseniz de cihanı!

Bir feyz sanki inmiş de göklerin ötesinden,
Ne eşsiz nağmeler dökülmüş bestesinden,
Burada salât ü selâm, meleklerin dilinden,
Işıklar nur almış öteler kandilinden.

Allah’a ne de yakın bu havayı soluyan,
Böyle uhrevî renge çok az bürünür mekân!
Vermez bu rayihayı ne bir lâle ne de gül,
Ceset gider, ne var ki kopmaz buradan gönül!

İsteriz ki sonsuza uzayıp gitsin zaman,
Ayırmasın bizi hiçbir gâye buradan!