Sen düşünce aklıma bir hüzün kaplar aniden kalbimin derinlerini.Sonra yerinden çıkarcasına sızlamaya başlar.Sanki kör,paslı bir hançer saplanır tam orta yerine.Kanım donar damarlarımda,senin yanında azgın dalgalar gibi çağladıkça çağlayan,damarlarıma sığmayan kanım buz kesilir.Sensizliğime isyanım işte o an başlar.Gözlerim dolar,ağlamaya başlarım.Gözlerimden yaş yerine kan damlar,süzülür yanaklarımdan çeneme doğru. Sonra senin yanaklarımdan öptüğün günler düşer aklıma,hıçkırıklara boğulurum.Kendimden geçercesine,bağıra bağıra ağlarım.Yalnızım,sensizim,kimse duymaz kalbimin feryatlarını.Gözlerim kör olana kadar,göz bebeklerim,bir zamanlar senin gözlerini görüp köle olan göz bebeklerim akmaya başlar yerlerinden.Sonra son kez ellerime,resmine bakarlar ve göz gözü görmeyen bir karanlığın ellerine bırakırlar kendilerini.Elele dolaştığımız günler,mutluluktan dolup taştığımız yerler düşer aklıma.Ellerimin bağı çözülür,kalbime doğru giderken onları da kaybederim.O an artık sensiz,çaresiz ve derinden yaralı kalbimin son çırpınışlarıdır.Artık veda vakti,yalnızlığıma,sensizliğime sonsuz bir çare.Elveda demeye hazırlanırken bir hüzün denizinin tam ortasında bulurum kendimi.Dört yanım hüzün,dört yanım sensizlik.Çırpındıkça biraz daha içine çeker hüzünler beni.Yorgunluktan harap olan bedenimin yarısı batmışken sen,senin aşkın uzatır ellerini. Kendime bakarım,sana bakarım bırakır sensizliği,sana koşarım.Gözlerimde yaş,kalbimde bir ton hüzünle.Sonra sen gelirsin hayat gelir,sen gelirsin,tüm hüzünlerim buhar olur.Damarlarımda ki kanım çözülür,çağlar yine azgın dalgalar gibi.Bir kaç doz aşk iksiri içirirsin sevgine,baştan aşağı yenilenir,güzelleşir sevgin.O zaman anlarsın işte ne çok sevildiğini ve bir yaşam kaynağı olduğunu…