Caddede yürüyen, yürürken gülen, gülerken “yaşma karşı sımsıcak bir sevgi besleyen insanlar”…

Yaşama karşı sımsıcak bir sevgi besliyorum, demiş Dostoyevski. Evet ben de besliyorum, Güngören’de vakit geçirip çocukları ile eğlenmek isteyen aileler de besliyordu,

Cadde üzerinde kaldırımlarda koşup dünyadan habersiz çocuklar da besliyordu.. daha yaşamı bilmemelerine rağmen.. bomba verseniz bu ne biçim bir oyuncak anne? Diye sorar..

Menderes caddesinde yürüyenler, yarın işine gidecek olan Pazar tatilinin son gününü yaşayan yorgun babalar, anneler..

Caddede yürüyen, yürürken gülen, gülerken “yaşma karşı sımsıcak bir sevgi besleyen insanlar”…

Hayatın bu güzel şeridi bir anda kana bulanıyor.. gülüşmeler gidiyor, el ele tutuşmuş insanlar yerlere düşüyor, çığlıklar yükseliyor. Kafası hafif sola yatmış, ama hafifçe değil, gece kafasını yastığa koymuş gibi değil, hızla! hafifliğin altında kanlar var.. Bacağı yarılmış birinin, berikinde acı bir çığlık eli göbeğinin üzerindeki kanda.. Bir aile var biraz ileride, üç kız yaralı babaları kolları altına almış, ağlıyorlar… Oysa onlar sımsıcak sevgi…

Biri sevgi mi dedi…

Sevginin değeri nedir ki ülkemizde.

Kaç kere soluttuk birbirimize.

En başta hangi iktidarın hangi mensubu sevdi ki ülkesini? Örtülerle mi karıştırmadılar, cumhurbaşkanlığı seçimi ile mi bölmediler, laik-muhafazakâr ayrımı ile mi birbirimize düşürmediler hepimizi!

Vali Güler: “Terör saldırısı!” Saldırının hangisi sımsıcak bir sevgi iledir ki? Terörsüz saldırı mı olur!

Neden var terör!

Bir adam Allah belanızı versin diye bağırıyor. Eli kolu kanlı. Kimin vermeli! Telefondaki muhatabın mı sadece! Terörün değil mi en başta, cevap belli. Daha ne kadar kan dökülecek. Ne var sevgide bu kadar elde edilemeyecek! Bir yaşındaki çocuk bile sevgi ile emmiyor mu annesinin memesini.

Başımıza saranlar kim bu terörü? Sam Amca ve köpekleri mi? Adı batasıca siyasi geçmişiz mi?

Dostoyevski sadece dillendirmiş tüm insanlığın ihtiyacını. Güngören’deki insanlarda bunu tadıyorlardı, gözlerinde bu vardı, özlerinde de: Yaşama karşı beslenilen sımsıcak bir sevgi. Özleri bozulmuş ve bozuk olanlara ister acılı adamın telefondaki haykırışını söyleyin ister ağza gelinmez laflarınızı sıralayın. Cumhurbaşkanı lanetledi. Siz de durmayın ama unutmayın dil bu: hep söyler, doğru söyler.

Dil durdurmazsa kim durduracak “sevgiden nasibini almamış çıkarların esiri ülkesi”ndeki bu terörü?